ΟΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΖΑΝ ΖΑΚ ΡΟΥΣΣΩ

?ναλαμβάνω κάτι πο? δ?ν ?χει γίνει ποτ? στ? παρελθόν, ο?τε κα? πρόκειται ν? βρε? στ? μέλλον μιμητές. Θέλω ν? δείξω στο?ς συνανθρώπους μου ?ναν ?νθρωπο σ? ?λη τ? φυσική του ?λήθεια? κα? ? ?νθρωπος α?τ?ς θ? ε?μαι ?γώ. Μόνο ?γώ. Τ?ν καρδιά μου τ? νιώθω κα? το?ς ?νθρώπους το?ς ξέρω. Δ?ν μοιάζω μ? κανέναν ?π? ?σους συνάντησα. Τείνω ν? πιστεύω π?ς δ?ν μοιάζω μ? κανέναν ?π? ?σους ?πάρχουν. Κι ?ν δ?ν ε?μαι καλύτερος, ε?μαι ?πωσδήποτε ?λλιώτικος. Τ? ?ν ? φύση ?κανε καλ? ? ?σχημα πο? ?σπασε τ? καλούπι μ?ς στ? ?πο?ο μ? ?χυσε ε?ναι κάτι πο? δ?ν μπορε? ν? τ? κρίνει κανε?ς προτο? μ? διαβάσει. ?ποτε κι ?ν ?χήσει ? σάλπιγγα τ?ς κρίσεως, ?γ? θ? ?ρθω μ? τ? βιβλίο α?τ? στ? χέρι. Θ? παρουσιαστ? ?νώπιον το? ?νώτατου κριτ? κα? θ? π? μ? παρρησία: «?δο? τί ?πραξα, τί σκέφτηκα, τί ?π?ρξα. Ε?πα τ? καλ? κα? τ? κακ? μ? τ?ν ?δια ε?θύτητα. Δ?ν ?ποσιώπησα τίποτα ?σχημο, δ?ν πρόσθεσα τίποτα ?μορφο, κι ?ν ?τυχε ν? βάλω μερικ? ?σήμαντα διανθίσματα, τ? ?κανα μόνο γι? ν? καλύψω κάποια κεν? τ?ς μνήμης μου? ?πέθεσα π?ς ?ταν ?λήθεια κάτι πο? ?ξερα π?ς θ? μπορο?σε ν? ε?ναι, ?λλ? ποτ? κάτι πο? ?ξερα ?τι δ?ν ε?ναι. Παρουσιάστηκα α?τ?ς ?κριβ?ς πο? ?π?ρξα? ?λεειν?ς κα? κατάπτυστος, ?ποτε ?μουν, καλός, ?ψηλόφρων, ?πέροχος, ?ποτε ?μουν. Φανέρωσα τ? βάθη τ?ς ψυχ?ς μου ?πως τ? ?βλεπες ?σύ. ?ψιστε, κάλεσε γύρω μου τ? ?μέτρητο πλ?θος τ?ν συνανθρώπων μου? ν? ?κούσουν τ?ς ?ξομολογήσεις μου, ν? φρίξουν μ? τ?ς ?τιμίες μου, ν? ντραπο?ν γι? τ? βάσανά μου. Κα? ? καθένας στ? σειρ? ν? ξεσκεπάσει τ?ν ψυχή του ?νώπιον το? θρόνου σου μ? τ?ν ?δια ε?λικρίνεια? κα? ?ς βρεθε? ?στω κι ?νας πο? ν? μπορέσει ν? πε?: ?γ? ?μουν καλύτερος ?π’ α?τόν».